Minsan iniisip ko, Sana maramdaman niya pano mawala sakanya yung boyfriend niya. Yung magugulo sila. Yung bang manloloko. Para sana alam niya anong pwedeng maramdaman niya.

Sana naman maintindihan kasi niya ako.

Masakit sakin na magsinungaling ako sa mga friends ko. Ayaw kong sabihin sakanila na nagkabalikan kami. Hindi naman kasi nila ako pinapakinggan muna. Kung darating man yung time na iccoconfront nila ako, handa ako sa mga consequences. Gusto ko lang naman maintindihan nila ako. Gusto ko na suportahan nila ako. Hahayaan ko muna sila. Hot pa mga ulo nila 'sakanya'. Pero sana maging okay na lahat.

Journey

Before the 28th, we had a fight.. again. I started to question things. Bakit ang sungit niya? Bakit parang hindi niya naappreciate tulong ko sakanya? Mahal ba talaga niya ko? Bat hindi niya ko sinusuyo? Bakit kailangan ako pa? Pero.. nagbati rin kami. Away bati kasi kami.

Yesterday, He surprised me by giving me flowers. Natawa ako nung may mga audience pa. First time ko makareceive ng flowers (except from my dad) Super kilig :') Can't help to smile!! Hindi ko alam pano ko hahawakan yung flowers. Hahahha. Baka kasi makita ng mga friends ko. Lol. He's not the kind of guy para gawin niya yun, pero akalain mo.. nagawa niya. Awww. Tapos nagdate kami.. sa bahay. Hahahah.

Napaisip isip ako. It's just a fact that I do love him dearly. Spending the time with him was worth it. I realized how much trials and problems we've overcome, so much happy memories we made that we are in this road on our way to our journey.. to FOREVER. Despite of his and my flaws, we still managed to love each other so perfectly. So blissfully, I learned to accept the fact that he may not be the guy that I'm dreaming of but he's the guy I see making me happy throughout the rest of my life. Some may misunderstood him, and it hurts me but I love the way he is. He might not be as sweet as candy and eye-catching, but I know inside of him, is trying. I know him better, wayy better, I can tell. I miss him, already.

Random (9.22.2012 4:24AM)

That moment ago, felt years for me. I got mad coz I thought I was alone. I felt non-existing. Invisible. It was such a cold treatment. I asked myself.. "does he really love me?" or "does he really love this way?" I was being sensitive coz I was badly hurt. Seeing him that way makes me wanna cry like a little child. I can't bear to think, we'll have this fight again.. all over again. I don't wanna leave him coz I know we'll go home again.. with.. unfinished business. I was too provoked, I left him. I was angry at him and at myself. I felt so weak and emotionally worn out. Despite of all this, I lowered down my pride. It's funny how furious I can be and still worry for him. It's me again trying to ceasefire the war. There was angry, frustration, sadness and pain going inside of me. It broke my heart seeing him that way. Where's that guy who I fall in love with? I want him back.. so bad. When will be the time when he would be the one who'll try to pursue me, and call me even if I hang up on him. When will be the time where I could be the one that will ignore his call and texts. I am so enraged by myself. Why can't I do that? Why do I surrender easily? Why am I so soft-hearted? Just this once.. Ako naman. Ako naman ang hinahabol. Ako naman ang hihilain. Ako naman, ngayon. Please.

And at this fckng moment, I am desperately waiting for his fckng text.. At the middle of the morning. Such a sad reality. I pity myself.

You're not a judge! Lels

Tayong mga tao, mapanghusga. Tama? Tamuuuuh! Ako, inaamin ko. Judgemental ako. Pero sa tanang buhay ko, wala akong lakas na loob na husgaan ang isang tao ng harap harapan. Hindi ako duwag. Kasi alam kong mali. Alam kong walang karapatan. Ni ang diyos hindi mapanghusga, ako pa kaya ng isang hamak na tao lamang. Hindi ako perpekto. Pero bakit nga ba tayo mapanghusga? Nakakatawa. Minsan, may mga taong pa-simple kung mapanghusga. Magtatanong ng isang napaka-sarcastic na tanong na alam na alam mong may laman. Nakakahurt diba. Kung ako, ayaw kong mangyari sakin yun. Iiyak ako. 

Learn to be sensitive enough. We're human beings, di tayo perpekto. Tingnan mo muna sarili mo, bago ka maghusga ng iba. Kung may comment o opinyon ka man.. na alam mo na makakasakit sa iba. Itago mo nalang sa baul ni Lola Basyang. When you don't have nothing to say, shut up nalang. Para all is well and life is good. Good vibes diba!!! ;-)

Childhood

12 y/o reading Fifty Shades of Grey. What happened to innocence? Sad reality. I should be ashamed. I read and loved the book. I'm a fan. But honestly, I don't like it to be read by these.. 'kids'. Trust me, people. I've been there. Akala ko nung ganyang mga edad na ko, ang tanda ko na. Kaya ko na. Pero sa totoo, hindi pa pala. Akala ko naiintindihan ko na lahat ng nasa paligid ko. Akala ko belong na ko sa mga tinatawag na 'legal' group. Ang taas taas ng tingin ko sa sarili ko. Ngayong lumaki ako, dun ko lang narealize, nasayang lang yung oras na yon. Sana naglalaro pa ko. Nagjajackstone, ten-twenty, chinese garter, patintero, luksong-baboy. Ngayon naman, tumatanda akong paurong. (Forever young.. I wanna be forever young.)

PAGPAPAKILALA

Isang magpapalang araw sainyong lahat. Bow.

Wala lang talaga akong magawa at naisipan kong gumawa ng isang blog na kung saan maiihahayag ko ang sarili ko, yung walang nakakakilala na kung sino talaga ako. Ganito na lamang ang naisipan kong magandang idea para makapagblog. Nakadami na kong blog, pero madalas palpak.
Ako si Bebang, hindi ko totoong pangalan. Ewan ko ba, sa lahat ng pangalan sa mundong ito, ito pa ang pumasok sa utak ko. Panget, hindi katulad ko. Maganda. Charot lang. Malapit na kong maging legal, mga next year pa. Ako'y nasa pangalawang antas na sa kolehiyo at kumukuha ng pre-med course. Kung sisipagin ako, malamang-lamang ay magdodoktor ako. Pero kung hindi man, eh mag de-dean nalang ako. Hindi, biro lang. Maliit ako, at madalas na pinagkakamalang elementary student. Hindi ko nga alam kung good ba iyon o bad. Hindi kasi ako mukhang dalaga. How sad. Naiinggit ako sa kanila kasi anHindi naman ako ganoong matalino, mga above average lang. Mahangin ba? Hindi sadyang nagsasabi lang ng totoo. Sabi nila mukha daw akong koreana. Koreanang-dulok. Morena kasi ako. Black beauty daw. Oo, masanay na kayo, talagang masipag akong magbuhat ng bangko. Mahilig akong sumayaw, kumanta, mag-drawing, mag-acting, mag cartwheel, maligo ng isang oras, kumain ng limang minuto. Talented na nga in short. Sa unang tingin, maldita at masungit daw ako. Oo, totoo nga naman. Shy-type kasi ako, natatakot ako sa mga hindi ko kakilala lalong lalo na kung mabaho ang hininga o may anghit, pero sa totoo lang, friendly at approachable ako. Pag tumagal, dumadaldal at dumadaldal ako. At eto nga. Nakahanap ako ng kadaldalan. Nung medyo  bata bata pa ko, pangarap kong maging artista. Nakakatawa man, pero hanggang ngayon eto talaga ang pangarap ko. Kaso hindi kasi ako mag celebrity type. Madami akong pangarap. Gusto kong maging doktor, maging chef, maging news reporter, maging writer, maging voice dubber, maging singer, maging direktor at pinakagusto ko sa lahat, maging mayaman. Mukha na kong pera. Ayaw ko kasing humihingi sa magulang ko ng pera. Masarap kasi yung pakiramdam na sa sarili mong pawis nabilli mo yung gusto mo. Single-kuno ako sa ngayon. Friends lang talaga, pero hindi naman talaga totoong friends lang. Dami ko ng nakwento. At madami pa kong gustong ikwento. Pero sa ngayon hanggang dito na muna. Tinatamad na ko eh.

Sa uulitin! :-)